نفریدن

[نَ / نِ دَ]( 1) (مص) نفرین کردن دعای بد کردن( 2) (از برهان قاطع) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) لعن کردن بدخواهی کردن (یادداشت مؤلف) لعنت کردن (ناظم الاطباء) : هر آنکس که بد پیش درگاه تو بنفرید بر جان بیراه توفردوسی ببارید خون زنگهء شاوران بنفرید بر بوم هاماورانفردوسی بسی نفرید بر گشت زمانه که کردش تیر هجران را نشانه فخرالدین اسعد هم از آن کار آن داس دل خیره ماند بر آن بت بنفرید و ز آنجا برانداسدی ز درد دل و جان بنالید سخت بنفرید بسیار بر شور بخت شمسی (یوسف و زلیخا) همانا که بر ما بنفرید سخت که هم در زمان تیره شد روی بخت شمسی (یوسف و زلیخا) نفریده به دشمنان جاهت اجرام فلک چو خلق عالمبوعلی چاچی || نفرت نمودن پشولیدن پسوریدن (ناظم الاطباء) ( 1) - در برهان قاطع و آنندراج به کسر اول [ نِ دَ ] و در ناظم الاطباء به فتح اول [ نَ دَ ] ضبط شده، و ظاهراً هر دو درست است رجوع به نفری و نفرین نفرین شده)، از: ن (نفی، سلب) + فریدن (آفریدن) (از حاشیهء برهان قاطع چ معین) ) nafritak شود ( 2) - قیاس شود با پهلوی.