نفح

( [نَ] (ع مص)( 1) دمیدن بوی خوش (از منتهی الارب) (آنندراج) (غیاث اللغات) دمیدن (ترجمان علامهء جرجانی ص 100 دمیدن بوی (از تاج المصادر بیهقی) منتشر شدن رائحهء طیب (از اقرب الموارد ||) برجستن خون از رگ (از منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) دمیدن خون از رگ (از تاج المصادر بیهقی ||) چیزی دادن به کسی (از منتهی الارب) (آنندراج) ( عطا دادن (از تاج المصادر بیهقی) (از اقرب الموارد ||) جنبانیدن زلف را( 2) (از منتهی الارب) (آنندراج ||) تیغ زدن( 3 (آنندراج) از دور به شمشیر زدن( 4) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) پای زدن ناقه و جز آن (منتهی الارب) (آنندراج) لگد زدن ستور (تاج المصادر بیهقی) (از اقرب الموارد ||) باد سرد جَستن (از تاج المصادر بیهقی) وزیدن باد( 5) (منتهی الارب) (آنندراج) (غیاث اللغات) (از اقرب الموارد (||) اِ) بوی (ترجمان علامهء جرجانی ص 100 (||) اِمص) دمیدگی || دمیدگی بوی خوش (ناظم الاطباء) ( 1) - در تمام معانی مصدری: نفاح نفحان (متن اللغه) (اقرب الموارد) (منتهی الارب) نفوح (متن اللغه) (المنجد) ( 2) - نفح اللمه؛ حرکها، کما یفعل المطیب لتفوح رائحته (اقرب الموارد) ( 3) - نفح فلاناً بسیفه؛ تناوله من بعید؛ او اقرب الموارد) ( 4) - نَفَحَ الشی ء بسیفه؛ تیغ زد او را از دور ) « نفحه بالسیف؛ ضربه ضرباً خفیفاً » ضربه بطائفه منه، و عباره الاساس (منتهی الارب) ( 5) - قال الاصمعی: ما کان الریاح نفح فهو برد، و ما کان لفح فهو حرّ (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) و قیل نسمت و تحرکت اوائلها (اقرب الموارد).