نغنغ

[نَ نَ / نُ نُ]( 1) (اِ) پیمانه و قفیزی را گویند که بدان غله پیمایند و هر نغنغی چهار خروار است (برهان قاطع) (آنندراج) تغاری یا چیزی باشد که بدان غله پیمایند یعنی کیل و آن را قفیز گویند یکی از وی چهار خروار بود( 2) به ماوراءالنهر (از فرهنگ خطی) نغنغ، همچون قفیزی باشد ابوالعباس گفت : ای میر ترا گندم دشتی است بسنده با نغنغکی چند ترا من انبازم( 3) (لغت فرس ص 237 از حاشیهء برهان قاطع چ معین) حاتم عهد شیخ ابواسحاق که دهد زر به دامن و نغنغشمس فخری ( 1) - ناظم الاطباء به فتح باشد، در این صورت چهار خربار مساوی با یک « خربار » اول و ضم سوم [ نَ نُ ]ثبت کرده است ( 2) - شاید منظور از خروار آمده است و تصحیح از آقای دهخداست همین کلمه « نغنکی » خروار امروز است (از یادداشت مؤلف) ( 3) - در متن لغت فرس است که در فرهنگها به صورت تغتغ تصحیف شده است (از حاشیهء دکتر معین بر برهان قاطع).