نغر

[نَ غَ] (ع اِ) چشمهء آب نمکین و شور (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد (||) مص) برجوشیدن دیگ (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) جوشیدن و فوران کردن دیگ (از متن اللغه) نغران (اقرب الموارد) (از متن اللغه) نغیر نَغر (متن اللغه ||) خشمناک گردیدن (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) برجوشیدن و غضب کردن (از اقرب الموارد) خشم گرفتن (تاج المصادر بیهقی) برجوشیدن درون از غیظ و غضب هو نَغِر و هی نَغِرَه (از متن اللغه) نغران|| بانگ بر زدن (از اقرب الموارد) (از متن اللغه): نغر الرجل الناقه؛ صاح بها نغران (اقرب الموارد) نَغر نغیر (متن اللغه ||) مالیدن گلوی کودک را( 1) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء ||) کینه ورزیدن (از المنجد) (از متن اللغه) کینه ور شدن (از زوزنی) رجوع به نَغر شود || آب بسیار خوردن (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه): نغر من الماء؛ اکثر (المنجد ||) مؤخر - ( خود را ناقه ضم کرده گذشتن( 2) (از منتهی الارب) نغران (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (متن اللغه) نَغر نغیر (متن اللغه) ( 1 در آنندراج: مالیدن موی کودک را ( 2) - نغرت الناقه؛ ضمت مؤخرتها فمضت (متن اللغه) (از اقرب الموارد).