نعیم

[نَ] (ع اِ) نعمت و ناز (ترجمان علامهء جرجانی ص 100 ) ناز (زمخشری) (مهذب الاسماء) آسایش (مهذب الاسماء) نعمت و نیکی و دسترس و مال و ناز (غیاث اللغات) فراخی مال نعمت تن آسانی (منتهی الارب) خفض و دعه و مال و خوشی عیش و نعمت فراوان (از متن اللغه) : شادمان باد همه ساله و با ناز و نعیم دشمن و حاسد او مانده به تیمار و ندم فرخی از آن چندان نعیم این جهانی که ماند از آل ساسان وآل سامانمجلدی پرهیز کن از کسی که نشناسد دنیا و نعیم بی قرارش راناصرخسرو از ملک دنیا به نعیم آخرت پیوست (کلیله و دمنه) بیوفتادم از پای و کار رفت از دست ز کامرانی ماندم جدا و ناز و نعیمسوزنی تا از جمال مهد تو شروان جمال یافت قحطش همه نعیم و نیازش تنعم است خاقانی نعیم خطهء شیراز و لعبتان بهشتی ز هر دریچه نگه کن که حور بینی و عین را سعدی با تو یاران همه در ناز و نعیم من گنه کارم از آن می سوزمسعدی سرای دولت باقی نعیم آخرت است زمین سخت نگه کن چو می نهی بنیاد سعدی حافظ دگر چه می طلبی از نعیم دهر می می خوری و طرهء دلدار می کشیحافظ || دهش عطیه (از منتهی الارب) (از آنندراج) : نعیم دوست تو بی زوال است شراب نعمت تو بی خمار استمسعودسعد - نعیم الله؛ دهش و عطیهء او تعالی (منتهی الارب) عطیهء بسیار و فراوان خدا (از متن اللغه ||) نامی است از نام های بهشت (یادداشت مؤلف از تفسیر ابوالفتوح ج 2 ص 189 چ 1 تهران) بهشت (آنندراج) : مسکن و مستقر خواجه نعیم دگر است یک دو سال است که من دور بماندم ز نعیم فرخی ای سرای تو نعیم دگر و زائر تو سال و مه بی غم و دلشاد نشسته به نعیم فرخی یکی را نعیمی یکی را جحیمی (تاریخ بیهقی ص 384 ) دیدی اندر صفای خود کونین شد دلت فارغ از جحیم و نعیمناصرخسرو - اهل نعیم؛ بهشتی اهل بهشت : امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم خواب در روضهء رضوان نکند اهل نعیم سعدی - بهشت نعیم:زمین ز گریهء ابر است چون بهشت نعیم هوا ز خندهء برق است چون کُهِ سینا مسعودسعد - جنت نعیم؛ بهشت ناز و نعمت (مهذب الاسماء) : رحمت کناد خدا بر او و ساکن گرداند او را در جنت های نعیم (تاریخ بیهقی ص 310 ) - جنه النعیم؛ یکی از هفت بهشت (یادداشت مؤلف).