نظام علی شاه

[نِ عَ] (اِخ) احمدبن حاج عبدالواحد کرمانی، ملقب به نظام علیشاه از عرفا و شعرای قرن سیزدهم و از مریدان رونق علیشاه و از خلفای مجذوب علیشاه است، وی به مثنوی جنات الوصال که به ترتیب نورعلیشاه و رونق علیشاه سروده اند دو مجلد سروده و افزوده است او به سال 1240 یا 1242 در کرمان درگذشت( 1) از اشعار اوست: گر شدیم از پیروان اولیا در مصیبت ها و رنج و ابتلا این نه جای شکوه باشد نه گله بل بود اقوی دلیل عادله * هرکه قربش بیش افزونش بلاست مؤمنان را این نشانی از ولاست (از فهرست کتابخانهء مدرسهء سپهسالار ج 2 ص 490 ) (ریحانه الادب ج 4 ص 209 ) (فهرست کتابخانهء مجلس شورا ج 3 ص 172 ) (طرایق الحقایق ج 3 ص 120 ) و نیز رجوع به ریاض العارفین ص 596 شود ( 1) - فهرست مدرسهء عالی سپهسالار ج 2 ص 490 ؛ مؤلف یکی مصرع از بهر تاریخ گفت: » : طرائق الحقایق (ج 3 ص 120 ) سال فوت او را 1240 نوشته به استناد این بیت که بر سنگ قبر اوست همین سال را ذکر « نظام مرده » و مؤلف ریاض العارفین و ریحانه الادب نیز هم با ذکر ماده تاریخ « بجان از علی دیده احمد نظام کرده اند، اما مؤلف بستان السیاحه سال 1242 را ضبط کرده است.