نظام الدین قاری

[نِ مُدْ دی نِ] (اِخ)محمود یزدی ملقب به نظام الدین و مشهور به شاعر البسه از شاعران قرن نهم است وی به تقلید ابواسحاق معروف به بسحاق اطعمه (که توصیف طعامها را موضوع شاعری کرده بود) توصیف انواع جامه ها را موضوع شعر خویش قرار داد دیوان البسهء وی گذشته از قطعات پراکنده مشتمل است بر منظومهء اسرار ابریشم، جنگ نامه، مخیط نامه و رسالهء آرایش نامه و رسالهء تعریفات و رسالهء صد وعظ و نامهء پشم با ابریشم از حیات این شاعر اطلاع دقیقی در دست نیست مطابق تحقیقی که ادوارد براون کرده است و با توجه به دورهء حیات شاعرانی که اشعارشان مورد استقبال و تقلید نظام الدین واقع شده است می توان استنباط کرد که وی در حوالی سال 866 ه ق حیات داشته است( 1) از غزلیات اوست: ز اطلس فلکم پردهء در طنبی است به طاقچه مه و خور جام و کاسهء حلبی است به پرده شاهد کمخا و جلوه گر میخک بهم برآمده دستار کاین چه بلعجبی است به صوف از آنجهت انگوره ای لقب کردند که گه گهی لکه بر وی ز بادهء عنبی است در اینکه صندلی بقچه کش به پایه رسید سبب مپرس که آن را دلیل بی سببی است وجب وجب همه شب چار شب بپیمایم چه صرفها که مرا در نهالی عزبی است به رختخانهء زبان خموش ولیکن دهان پر از » قاری خرام و زینت بین که متکای مهش گرد بالش طنبی است ز نظم البسهء قاری به پارسی گویان 1) - رجوع به از سعدی تا جامی ص 471 شود ( 2) - مصراع اخیر از حافظ ) (472- 2) (از سعدی تا جامی صص 467 )« عربی است است، نظام قاری اشعار خود را اغلب در اقتفای غزلیات معروف شاعران متقدم و معاصر خویش سروده است.