نظام الدین

[نِ مُدْ دی] (اِخ) (امیر) احمد جغتائی متخلص به سهیلی و ملقب به نظام الدین و موصوف به امیر اعظم از امیران و شاعران قرن دو دیوان به » نهم و اوایل قرن دهم و از خاصان دربار سلطان حسین بایقرا و از مصاحبان امیر علیشیر نوائی است به روایت هدایت « ترکی و فارسی تمام کرده و تخلص از شیخ آذر طوسی داشته و به ارباب حال مایل بود، مثنوی لیلی و مجنون نیز تمام نموده ملاحسین واعظ کاشفی کتاب انوار سهیلی را به نام او تصنیف کرده است وی به سال 918 ه ق درگذشت او راست: بروز غم بغیر از سایهء من نیست یار من ولی او هم ندارد طاقت شبهای تار من * دل چو شکسته شد مران عاشق خسته حال را سنگ جفا چه میزنی مرغ شکسته بال را * گویند روز حشر به پایان نمی رسد صد روز آن به یک شب هجران نمی رسد * بر چرخ لوای دولت افراشته گیر دنیا همه در زیر نگین داشته گیر آفاق از آن خویش پنداشته گیر آخر ز جهان رفته و بگذاشته گیر * ای داشته از سلطنت عالم ننگ وی آمده از محنت ایام به تنگ بیرون زده زین جهان فانی اورنگ بر روی زمانه در بر آورده به سنگ (از مجمع ( الفصحاء چ مصفا ج 1 ص 58 ) (ریحانه الادب ج 2 ص 245 ) (رجال حبیب السیر ص 224 ) (تاریخ حبیب السیر جزو 3 ج 3 ص 242 (آنندراج ذیل نظام الدین) و نیز رجوع به سهیلی جغتائی شود.