نضی

[نَ ضی ی] (ع ص) لاغر از شتر و جز آن (آنندراج) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) مهزول از حیوانات (از المنجد ||) تیر بی پیکان و بی پر (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از المنجد) تیر قمار بی پیکان و بی پر (ناظم الاطباء ||) تیر قمار به کار ناداشته (آنندراج) (منتهی الارب) تیر قمار پیش از آن که به کار داشته شده باشد (از متن اللغه) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد (||) اِ) النضی من السهم؛ آنچه مابین پر و پیکان تیر باشد( 1) (از المنجد) چوب تیر (مهذب الاسماء) تنهء تیر (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) پیکان تیر || نیزه (منتهی الارب) (آنندراج ||) از نیزه، آنچه بالاتر از محل دست گرفتن آن باشد( 2) (ناظم الاطباء ||) گردن تا اعلای آن یا استخوان آن یا گوش و دوش میان کتف و گردن یا شانه جای (منتهی الارب) گردن، یا قسمت بالای آن یا استخوان آن یا آنچه بین عاتق تا گوشها واقع است (از اقرب الموارد) همهء گردن، یعنی از سر کتف تا رأس و یا بالای گردن یا استخوانهای آن و دوش و گوش و میان کتف و گردن و شانه جای (ناظم الاطباء) استخوان گردن (مهذب الاسماء||) نرهء مرد (آنندراج) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) ذَکَر (ناظم الاطباء) ج، انضیه ( 1) - قسمتی که بین پیکان و پر تیر است و بدان نصل السهم نیز گفته اند (از اقرب الموارد) ( 2) - النضی من الرمح؛ مافوق المقبض من صدره، و فی الاساس: طعنه بنضی الرمح هو صدره (اقرب الموارد).