نصیل

[نَ] (ع اِ) سنگی است دراز به اندازهء یک گز که به آن چیزی کوبند (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) ج، نُصُ ل || تیر( 1) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) رجوع به معنی بعدی شود || تبر فأس (اقرب الموارد) (المنجد) (متن اللغه ||) گندم صاف (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) گندم پاک کرده، که در آن خاک و ریگ و جز آن نباشد (از المنجد) (از اقرب الموارد ||) تلاق زن (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) بَظر (متن اللغه ||) شعبه ای از وادی (از المنجد ||) کام دهن (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) پیوند میان گردن و سر زیر هر دو زنخ (منتهی الارب) (آنندراج) مفصل میان گردن و سر، زیر زنخ (از متن اللغه) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد ||) زیر گلوگاه (مهذب الاسماء) حنک (اقرب الموارد) (المنجد) (متن اللغه ||) اعلای سر (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد) (از متن اللغه ||) نصیل الحجر؛ روی آن (از المنجد ||) نول مرغ یا بینی آن (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) خَطم منقار مرغان (از اقرب الموارد) ج، نُصُل ( 1) - چنین است در این مآخذ، اما در فرهنگهای دیگر فأس، یعنی تَبَر معنی شده است.