نصیرالدین

[نَ رُدْ دی] (اِخ) محمودبن المظفربن ابی توبه، ملقب به نظام الملک، ظهیرالاسلام، بهاءالدوله، کافی الملک، عین خراسان و نصیرالدین مکنی به ابوالقاسم، از شعرا و فضلای قرن ششم و از مشاهیر وزرای سلطان سنجر سلجوقی است در سال 521 به وزارت روایت کرده اند که او را دو دوات » : رسید و به سال 526 ه ق معزول و با فرزندش شمس الدین علی محبوس شد( 1) عوفی آرد او راست: در آب نشسته تشنه حلقی « بود یکی دوات چوبین که فتاوی را جواب کردی و یکی زرین بود که توقیع ملک کردی دارم افکنده به زیر خویش دلقی دارم زیبنده کسی نیست مرا در غربت گرینده به شهر خویش خلقی دارم از دولت و جاه اوفتادم در سایهء چاه او فتادم چون یوسف در غیابت الجب بی هیچ گناه اوفتادم (از لباب الالباب چ نفیسی ص 75 ) (تعلیقات قزوینی ص 577 ) و نیز رجوع به تاریخ ادبیات در ایران تألیف صفا ج 2 ص 293 و تاریخ السلجوقیه ص 268 و تاریخ الخلفاء ص 199 شود 1) - نصیرالدین المظفر الخوارزمی، از اشراف مطبخ و اصطبل سلطان سنجر به منصب وزارت رسید، بعداً از وزارت معزول شد و به ) اشراف ممالک منصوب گشت و سرانجام بر اثر سعایت جوهر خادم سلطان مغضوب گشت و با فرزندش شمس الدین علی به زندان ( افتادند و در همانجا درگذشتند (از تاریخ الخلفاء ص 194.