نص

[نَص ص] (ع اِ) هر کلام صریح که واضح و آشکار باشد (ناظم الاطباء) : و مهیا شد امیرالمؤمنین از برای ایستادگی در آن کار که به او حواله نمود خدا وی را واجب شد به موجب نص از امام پاک قادر بالله (تاریخ بیهقی ص 311 ) انتدب امیرالمؤمنین للقیام بما وکله الله الیه و وجب علیه بالنص من الامام الطاهر القادر بالله (تاریخ بیهقی ص 301 ) همه اخبار در بزرگی او به بر عقل نص و مأثور استمسعودسعد || در اصطلاح درایه، صریح الدلاله را گویند که احتمال خلاف در آن نباشد || آنچه که جز یک معنی احتمال نکند و گفته اند آنچه که تأویل بردار نباشد (تعریفات ||) در اصطلاح اصول، نوعی از آیات قرآنی که ظاهر و ممتاز گرداند دو کار متشابه را که این نیکوست و آن بد، چنانکه قوله تعالی: احل الله البیع و حرم الربوا( 1)، چرا که کفار می گفتند که بیع و ربا هر دو برابر است و گاهی اطلاق نص بر آیت ظاهر کنند که به وضاحت بر معنی مقصود دلالت داشته باشد بلکه فارسیان هر کلام صریح و ظاهر را نص گویند (از غیاث اللغات) (از آنندراج ||) هر آیه از قرآن مجید که به طور وضوح دلالت بر مقصود کند (ناظم الاطباء) - نص قرآن؛ : گفتم غلط کردی که موافق نص قرآن است (گلستان) حجاب دست و صورت هم یقین است 2/ که ضد نص قرآن مبین استایرج ( 1) - قرآن 275.