نشیب و فراز

[نِ / نَ بُ فَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) پست و بالا دشت و کوه سهل و جبل : رسیدند زی شهر چندان فراز سپه خیمه زد در نشیب و فرازرودکی شهریاری که گرفته ست به تدبیر و به تیغ از سراپای جهان هرچه نشیب است و فراز فرخی ز مشکلات طریقت عنان مپیچ ای دل که مرد راه نیندیشد از نشیب و فرازحافظ روندگان طریقت ره بلا سپرند رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز حافظ || سختی و سستی خوب و بد پست و بلند : یکی کار پیش است و رنج دراز که هم با نشیب است و هم با فرازفردوسی که هر کس که دید آن دوال و رکیب نپیچد دل اندر فراز و نشیبفردوسی که دارد زمانه نشیب و فرازفردوسی کیت فهم بودی نشیب و فراز گر این درنکردی به روی تو بازسعدی - درنشیب و فراز گشته؛ آزموده مجرب (یادداشت مؤلف) : به همدان گشسب آن زمان گفت باز که ای گشته اندر نشیب و فرازفردوسی.