نشیئه

[نَ ءَ] (ع اِ) حوض نو کنده (منتهی الارب) (آنندراج) (صراح) (ناظم الاطباء) اول ما یعمل من الحوض (اقرب الموارد ||) گویند هو بادی النشیئه؛ آنگاه که آب آن خشک شود و زمین آن پیدا گردد (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) سنگ که در تک حوض اندازند (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) سنگی که در کف حوض کارگذارند و خاکی که اطراف نصائب [ سنگهای پیرامون حوض ] باشد (از اقرب الموارد ||) خاک که گرد سنگ باشد (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء ||) خرمای تر و تازه (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) شاخ نازک خرمابن بلند (منتهی الارب) (آنندراج) شاخهء نازک و بلند خرمابن (ناظم الاطباء ||) آنچه راست برآمده باشد از هر گیاه و هنوز سطبر نگردیده (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) هر گیاه راست آمده ای که هنوز سطبر نشده باشد (ناظم الاطباء) نشأه (از المنجد ||) گیاه نصی یا صلیان (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء (||) مص) برخاستن بعد خفتن (منتهی الارب) برخاستن پس از خفتن (ناظم الاطباء) برخاستن بازِ خفتن (آنندراج) ناشئه (اقرب الموارد) (المنجد) قیام بعد از نوم (از المنجد).