نشوء

[نُ] (ع مص) نشأه (از منتهی الارب) بربالیدن (تاج المصادر بیهقی) گوالیدن (صراح) (آنندراج) بالیدن کودک (زوزنی) جوان گشتن (آنندراج) جوان گشتن و به حد ادراک رسیدن طفل (از المنجد) بالیدن و به شباب رسیدن و در حقیقت از حد صبی گذشتن و به سن ادراک رسیدن طفل (از اقرب الموارد) گوالیدن و به شباب رسیدن بزرگ شدن و به عهد شباب درآمدن کودک و هنوز به سن کمال نرسیدن او (از معجم متن اللغه) گویند: نشأت فی بنی فلان؛ ای ربیت فیهم و شببت (المنجد) نش ء نشأه نشاء نشائه (از اقرب الموارد) (المنجد ||) آفریدن (آنندراج ||) زیستن (آنندراج) (اقرب الموارد) (معجم متن اللغه) نشأ؛ حدث و تجدد و حییی (اقرب الموارد) (المنجد ||) بلند برآمدن ابر (آنندراج) (از المنجد) برآمدن و ظاهر شدن ابر (از معجم متن اللغه) پدید آمدن میغ (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی): نشأ اللیل؛ ارتفع (معجم متن اللغه).