نشک

[نَ]( 1) (اِ) درخت ناژ باشد (فرهنگ اسدی) درخت ناژو را گویند (جهانگیری) درختی است که بار نیارد (یادداشت مؤلف از فرهنگ اسدی) درخت صنوبر و کاج (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) درخت صنوبر (انجمن آرا) (آنندراج) درخت ناز و نوژ باشد (اوبهی) ناز نوز (فرهنگ اسدی نخجوانی) ناژ نشنگ (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) در لغت نامهء اسدی در کلمهء ناژ و نوژ گوید: ناژ و نوژ و نشک هر سه یک درخت باشد و مانند سرو بوده و بارش چون ترنج باشد عیبه عیبه چون عیبه های جوشن (یادداشت مؤلف) در صحاح الفرس: نشک درخت نار باشد( 2) و قیل دندان پیش سباع (صحاح الفرس چ طاعتی ص 188 ) : آن که نشک آفرید و سرو سهی و آن که بید آفرید و نار و بهی رودکی (از فرهنگ اسدی و صحاح الفرس) میر عادل زَین دین، ای آفتاب از تو به رشک ای مرا خار تو گل، خاک تو زر، نال تو نشک سوزنی (از جهانگیری) و نیز رجوع به ناژ و ناژو شود || انار (صحاح الفرس) (ناظم الاطباء)( 3) رجوع به معنی قبلی شود || دندان پیش سباع (صحاح الفرس چ طاعتی ص 188 ) دندان فیل و یا خوک و یا مار( 4) (ناظم الاطباء) و به معنی دندان چهارگانه که گل نیز گویند، چنان که شاعر گوید: در دم اژدها و نشک پلنگ (از فرهنگ خطی) یَشک رجوع به یَشک شود ( 1) - ناظم الاطباء به فتحتین [ نَ شَ ] نیز آورده است ( 2) - ن ل: درخت انار باشد ( 3) - بدین معنی ناظم الاطباء به فتح اول و کسر دوم [ نَ شِ ] نیز ضبط کرده است ( 4) - بدین معنی ناظم الاطباء به فتح اول و کسر دوم [ نَ شِ ] نیز ضبط کرده است.