نشز

[نَ] (ع اِ) مکان مرتفع (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) رجوع به نَشْزْ و نَشَز شود (|| ص) غلیظ شدید (از اقرب الموارد) ج، نشوز، نشاز (|| مص) بلند نشستن (از منتهی الارب) (آنندراج) (غیاث اللغات) (از ناظم الاطباء) برتر نشستن (تاج المصادر بیهقی) بلندی جستن (آنندراج) (غیاث اللغات) نشز فی مکانه نشزاً؛ ارتفع و امتنع (اقرب الموارد) (از المنجد) قوله تعالی: اذا قیل 58 ||) برآمدن برجای مرتفعی از زمین (از اقرب الموارد) (از المنجد ||) بلند شدن از جای خود / لکم انشزوا فانشزوا (قرآن 11 (از ناظم الاطباء) نشسته بودن و برخاستن (از اقرب الموارد) (از المنجد) نشوز (ناظم الاطباء) برجستن (یادداشت مؤلف) برپا شدن (فرهنگ خطی ||) به شاخ خود برداشته بر زمین زدن (از منتهی الارب) با شاخ خود از جای برداشتن و بر زمین کوبیدن (از المنجد) (از اقرب الموارد) نشز بقرنه: برداشت آن را به شاخ خود و بر زمین زد (ناظم الاطباء ||) شوریدن دل کسی و برآمدن (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) نشزت نفسه؛ جاشت من الفزع (اقرب الموارد).