نشانی دادن

[نِ دَ] (مص مرکب) سراغ دادن (یادداشت مؤلف) راه نمودن دلالت کردن آدرس دادن علامت دادن : نشانی دهیدم سوی کیقباد کسی کز شما دارد او را بیاد فردوسی دادمت نشانی به سوی خانهء حکمت سرّ است نهان دارش از مرد سبکسار ناصرخسرو (دیوان چ دانشگاه ص 380 ) هرگاه که اندر بیماری هاءِ سینه نفث پخته بیکبار بسیار برآید بر دو حال نیک نشانی دهد یکی ریختگی ماده دوم بر آنکه قوه قوی است (ذخیرهء خوارزمشاهی) : تیغ جانخواه تو عزرائیل را گوید به جنگ کای اخی جائی نشانی ده مرا جان دگر سوزنی شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب به مومیائی لطف توام نشانی دادحافظ || توصیف کردن (یادداشت مؤلف) وصف صفت (ترجمان قرآن) : روز شدن را نشان دهند به خورشید باز مر او را به تو دهند نشانیرودکی نشانی از کف زر بار او دهد به خزان چو برگ ریز شود بر زمین شجر ز هوا سوزنی || نشان دادن : چنین شهریار و چنین شاهزاده که دید و که داده ست هرگز نشانیفرخی نه چون او ملک خلق دیده به گیتی نه چون او سخی خلق داده نشانیفرخی.