نسیه

[نَسْ / نِسْ یَ / یِ]( 1) (از ع، اِ) آنچه نقد نباشد و به زمانهء بعید وعدهء ادای آن کرده باشند (غیاث اللغات) (از آنندراج) خلاف نقد (السامی) پسادست (لغات فرهنگستان) نسیه، بر وزن فدیه، که مقابل نقد باشد در اصل نسیئه است [ به همزهء آخر و بر وزن لطیفه ]ولی در نظم و نثر فارسی نیز مطابق تلفظ معمول استعمال می شود (از نشریهء دانشکدهء ادبیات تبریز) خریدی که [ ادای ] پولش به هنگام دیگر گذاشته شود (فرهنگ خطی) کالی ادانه (یادداشت مؤلف) خریدوفروش و دادوستدی که بهای آن را نقد ندهند و به مهلت و فرصت ادا کنند پادست پستادست پسادست (ناظم الاطباء) : و امروز اینجا همی نیارد هرگز عاجل نقدش دهد به نسیهء آجل ناصرخسرو به نسیه مده نقد اگرچند نیز به خرما بود وعده و نقد خارناصرخسرو پر کن قدح باده و بر دستم نه نقدی ز هزار نسیه بهتر باشدخیام این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار کآواز دهل شنیدن از دور خوش است خیام نسیه بر نام روزگار تو بس زآنکه نقد از خزانه می نرسدخاقانی به نقد امشب چو با هم سازگاریم نظر بر نسیهء فردا چه داریمنظامی حساب نسیه های کژ میندیش چو زآن حلوای نقد آن مرد درویش نظامی تو مگر خود مرد صوفی نیستی هست را از نسیه خیزد نیستی مولوی (مثنوی چ نیکلسون دفتر 1 بیت 134 ||) وام || مهلت فرصت درنگی (ناظم الاطباء) - به نسیه خریدن؛ : من نیز اسبی به دست آورده بودم و به نسیه بخریده و با یاران به هم افتادیم (تاریخ بیهقی ص 641 ) - امثال: امروز نقد فردا نسیه سرکهء نقد به از حلوای نسیه نسیه آخر به دعوا رسید نقد را از نسیه خیزد نیستی ( 1) - در تداول گاهی با یاء مشدد [ نَ / نِ سی یَ / یِ ] تلفظ شود.