نژه

[نَ ژَهْ / ژِهْ] (اِ)( 1) شاخ درختی را گویند که بسیار نازک و لطیف برآمده باشد (برهان قاطع) (از جهانگیری) شاخ درخت نازک و لطیف (آنندراج) (انجمن آرا) شاخ بسیار باریک از درخت (ناظم الاطباء ||) ورق طلا و نقره که به هیأت برگ گل بریده باشند و بر سر پادشاهان و نودامادان نثار کنند (جهانگیری) (برهان قاطع) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از انجمن آرا ||) چوبی که بدان سقف خانه را پوشند (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (از السامی) تیری را خوانند که سقف را بدان بپوشند (جهانگیری ||) سقف (آنندراج ||) تیر صیاد (از ناظم الاطباء) ( 1) - مؤلف فرهنگ نظام نویسد: جهانگیری سه معنی دیگر هم (شاخهء نازک درخت، ورق زر نثار، تیر سقف) برای نژه نوشته که تصحیف خوانی تژه است و در شعر شاهد از سیف اسفرنگی برای معنی شاخه و زرورق هم با تاء (تژه) است شعر این است: پنجهء سرو از طرب بر دست گیرد جام مل طرهء بید از تژه بر گلشن افشانده تژه (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).