نژم

[نِ / نُ]( 1) (اِ) بخاری که در هوای زمستان به صبح پدید آید (غیاث اللغات) (از رشیدی) میغ و آن بخاری باشد تاریک و ملاصق زمین که عربان ضباب خوانند (از برهان قاطع) بخاری که در هوای زمستان پدید آید و اطراف زمین را تیره کند و آن را میغ نیز گویند (انجمن آرا) بخاری که در تابستان پدید آید و اطراف زمین را تیره کند و آن را میغ نیز گویند (آنندراج) ابر و بخار و دود و میغ و بخاری ملاصق زمین که هوا را تاریک کند (ناظم الاطباء) نژیم (شعوری) نزم (شعوری) (حاشیهء برهان قاطع چ معین) رجوع به نزم شود : پس بخاری ز چشم برخیزد از هوا نژم و ابر انگیزد نژم تاریک و ابرهای سیاه همه بر کاروان بگیرد راه آذری طوسی (از انجمن آرا ||) تاریکی || بانگ بانگ و فریاد || بر هم زدن دستها || آزار و اندوه و ملال || سیلاب و طوفان (ناظم الاطباء) (اشتنگاس) ( 1) - غیاث اللغات به نقل از رشیدی به کسر نون و فتح زاء فارسی [ نِ ژَ ] ضبط کرده است و گوید در جهانگیری به فتح [ اول ] است و در برهان به کسر و فتح.