نزیه

[نَ]( 1) (ع ص) نَزِه (منتهی الارب) (اقرب الموارد) جای زیبا و دارای رنگهای نیکو جای پاک و پاکیزه و دور از کشت و آبهای راکد و از کثافات و مگسهای حوالی شهر و دهات و از آب خیز دریا و فساد و بدی هوا (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) مکان نزیه؛ مکان نَزِه (منتهی الارب) خرم (از دهار) جای خوش آب وهوا رجوع به نَزِه شود || جای خالی دور از مردمان که در آن کسی نباشد (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) مکان نزیه؛ جایگاهی خالی (مهذب الاسماء ||) پاکیزه || نزیه الخلق؛ نزه الخلق|| دور از بخل و شئامت (از ناظم الاطباء) گویند: هو کریم نزیه؛ أی بعید عن اللؤم (منتهی الارب) رجل نزیه؛ مردی بزرگوار (مهذب الاسماء ||) پاک دور از بدی منزه || مرد دور از ناخوشی و پژمانی (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) دوری جوینده از هر ناپسندی متباعد از هر مکروهی ج، نُزَهاء، نِزاه، اَنزاه( 2) (از اقرب الموارد) ( 1) - بر وزن فَعیل ( 2) - گویند: هم قوم أنزاه (از اقرب الموارد).