نزو

[نَزْوْ / نُ زُوو] (ع مص) برجستن (منتهی الارب) (آنندراج) از زمین برجستن (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) وثب وثوب (المنجد) (از اقرب الموارد) نزاء نزوان (منتهی الارب) و اسم از آن نِزاء و نُزاء است و آن در مورد حافر و ظلف و سباع گفته شود (از اقرب الموارد ||) جهیدن نر بر ماده و اسم از آن نِزاء است (از ذیل اقرب الموارد) (از المنجد ||) جهیدن خر از سر مستی و خوشی (از المنجد ||) حمله کردن (یادداشت مؤلف ||) شیفته گردیدن کشش کردن دل به کسی: نزا به قلبه؛ شیفتهء وی گردید و کشش کرد به وی دل او (منتهی الارب)؛ طمح و نازع الیه (اقرب الموارد) (المنجد) نزوان (اقرب الموارد||) جوش زدن می از آمیزش آب (منتهی الارب ||) گران گردیدن غلا (از المنجد) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) نزا الطعام؛ غلا (منتهی الارب) نزوان (اقرب الموارد).