نزاهه

[نَ هَ] (ع مص) نزیه گردیدن جای (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) پاک و پاکیزه گردیدن جای از فساد هوا و از مگسان ده (ناظم الاطباء) نزه شدن جای (از المنجد) نزاهیه (منتهی الارب ||) دور ماندن جای از مردم و از آب و علف و آب خیز دریا (ناظم الاطباء ||) دوری گزیدن از همهء ناخوشی ها و ناپسندی ها (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) دوری از مکروه (از المنجد) دوری از هر مکروه (از اقرب الموارد ||) پرهیزکاری و دوری از بدی (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) پاکی از عیب (آنندراج) عفیف بودن (از المنجد) دوری از بدی (اقرب الموارد ||) اکتساب مال است بدون خاری و بی آنکه به دیگری ستم شود (از تعریفات) (از اقرب الموارد ||) نزد بلغا عبارت است از آنکه شاعر یا نویسنده در هجو و نکوهش دیگران کلمات ناسزا و الفاظ زشت به کار نبرد، چنانکه نقل است از ابی عمروبن العلاء پرسیدند که: نیکوترین هجا چیست؟ گفت: آن است که آنچه در نکوهش کسی سروده باشی اگر برای دوشیزهء پرده نشین بسرائی آن را زشت نشمارد (از کشاف اصطلاحات الفنون).