نزاکت

[نَ / نِ کَ] (اِمص) نزاکه مصدر جعلی فارسیان متعرب است که از مادهء نازک تراشیده اند و عبارت است از اظهار نازک مزاجی خود به قبول کاری به سماجت و ابرام دیگران و با لفظ کردن و کشیدن و گذشتن مستعمل است (از آنندراج) فارسیان اشتقاق این لفظ از لفظ نازک به طور عربی کرده اند و حال اینکه فارسی است و در عربی هیچ اصلی ندارد (غیاث اللغات) - نزاکت کردن؛ اظهار نازک مزاجی خود کردن (آنندراج) (غیاث اللغات ||) نازکی لطافت (فرهنگ نظام) (ناظم الاطباء) ظرافت زیبائی (ناظم الاطباء) : از نزاکت رنگ گر بر چهرهء گل بشکند خار از بی طاقتی در چشم بلبل بشکند صائب || سلیقه (فرهنگ نظام||) نرمی ملاست ملایمت آهستگی مبادی آدابی (ناظم الاطباء) - بانزاکت؛ مبادی آداب ظریف (ناظم الاطباء) - بی نزاکت؛ بی ظرافت بی ادب بداخلاق بی زینت ناآراسته ناپاک کثیف (ناظم الاطباء).