نریمان

[نَ] (اِخ) در اوستا: نئیره منه( 1)، مرکب از دو جزو: نئیره به معنی نر، فحل + منه (= مناو) از ریشهء من( 2) (اندیشیدن)؛ جمعاً یعنی نرمنش، مردسرشت در گزارش پهلوی این کلمه را به مرت منیشن( 3) ترجمه کرده اند و به تعبیر دیگر دلیر و پهلوان این کلمه در اوستا صفت گرشاسپ جهان پهلوان است، ولی به تدریج به صورت نریمان و نیرم درآمده اسم خاص (علم) گردید و در ادبیات ما سام(بن) گرشاسب(بن) نریمان آمده در صورتی که در اصل نریمان صفت (و لقب) خود گرشاسب بوده است (حاشیهء برهان قاطع چ معین) به معنی نریم است که جد رستم زال باشد (برهان قاطع) (آنندراج) (از غیاث اللغات) نام پهلوان مشهور ایران که پسر قهرمان پدر سام و جد زال زر که جد بزرگ رستم باشد (ناظم الاطباء) : همی حیران و بی سامان و پژمان حال گردیدی اگر دیدی - ( به صفّ دشمنان سام نریمانش ناصرخسرو آورده ام سه بیت به تضمین ز شعر خویش در مرثیه به نام نریمان برآمدهخاقانی ( 1 Naire-manah (2) - man (3) - mart manishn.