ندیم مشهدی

[نَ مِ مَ هَ] (اِخ) زکی (میرزا)، مشهدی الاصل اصفهانی المنشأ، متخلص به ندیم از شاعران قرن دوازدهم است، و به عهد شاه سلطان حسین صفوی ملازم محمدزمان خان بیگدلی سپهسالار خراسان بود، سپس به خدمت نادرشاه رسید و سرانجام به هنگامی 1) ه ق درگذشت او ) که نادر به بغداد لشکر کشید وی از خدمت سلطنت استعفا خواست و در آنجا مقیم گشت تا به سال 1152 راست: هر قاصدی که برد به جانان پیام ما اول ز ننگ کرد فراموش نام ما کسی به حال کس از بی کسی نمی سوزد به مدعای دل روزگار می سوزم رقیب از وصل می بالد ندیم از هجر می نالد یکی را گل یکی را خار در پیراهن است امشب در بر عرب واله لیلی مجنون دیوانهء بیستون به شیرین مفتون دست تو ندیم و خاک درگاه نجف کل حزب بما لدیهم فرحون( 2) رجوع به آتشکدهء آذر ص 430 و صبح گلشن ص 513 و قاموس الاعلام ج 6 و ریحانه الادب ج 4 ص 183 و فهرست کتابخانهء مجلس ص 438 و ریاض الجنه ص 931 و مقالات الشعرا ص 812 و عقد ثریا ص 58 و فرهنگ سخنوران ص 598 شود ( 1) - در فرهنگ 30/ سخنوران سال وفات وی را حدود 1158 نوشته اند ( 2) - قرآن 32.