ندف

[نَ] (ع مص) پنبه زدن (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) پنبه را با مندف زدن (از المنجد) حلج واخیدن نفش شیدن زدن پشم و پنبه را (یادداشت مؤلف ||) شتاب گردانیدن دابه هر دو دست خود را به رفتار (منتهی الارب) شتاب گردانیدن اسب هر دو دست به رفتار (آنندراج) چست دست و پا برداشتن ستور در رفتار (فرهنگ نظام) نَدَفان (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) ندیف (از اقرب الموارد) نَدَفَ الدابه نَدْفاً؛ اسرعت رجع یدیها (از اقرب الموارد ||) به زبان آب خوردن (دده) (از منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء ||) خوردن (طعام را) (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد ||) زدن (با چوب) (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) یعنی چوب نقاره و جز آن (ناظم الاطباء) نَدَفَ العَوّادُ بمِزْهَرِه؛ ضرب علیه (از اقرب الموارد ||) چکانیدن شیر از پستان با انگشتان (منتهی الارب) (آنندراج) با انگشت دوشانیدن پستان را (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) باریدن آسمان (برف یا باران) (منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی) (از المنجد ||) سخت راندن دابه را (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از المنجد) سخت راندن مواشی را (آنندراج) (از اقرب الموارد).