ند

[نَدد / نِدد]( 1) (ع اِ)( 2) کشته بوی خوشی است مرکب از عود و عنبر و مشک (از بحر الجواهر) نوعی از بوی خوش یا عنبر (منتهی الارب) (از آنندراج) نوعی است از بوی خوش (مهذب الاسماء) بخور آمیخته (دستوراللغه) ند، به فارسی کشته نامند مخترع او بختیشوعیه اند و آن مقوی دل و حواس و محرک باه و مصلح هوای وبائی و رافع زکام است بخوراً و شراباً (از تحفهء حکیم مؤمن) بوی خوش که مرکب از مشک و عنبر و چوب عود است و یا تنها عنبر را گویند و گفته اند که این لغت عربی نیست (ناظم الاطباء) رجوع به ند [ نَ ] شود ( 1) - در شعر فارسی بیشتر به فتح اول آمده است و به تخفیف دال [ نَ ] استعمال شده است رجوع به شواهد ذیل کلمهء ند [ نَ ] شود ( 2) - قیل هو لیس بعربی (منتهی الارب) این کلمه فارسی است (از المنجد) در عربی به تشدید دال است و فارسیان به تخفیف [ نَ ]استعمال کنند (از فرهنگ خطی).