نخب

[نَ] (ع اِ) کون (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) اِست (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (از المنجد) نَخْبه (المنجد||) شکاف کون جلد کون (ناظم الاطباء ||) دوستگانی (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) شربتی بزرگ از خمر و جز آن که مرد آن را به سلامتی دوستش یا خویشانش بیاشامد (از اقرب الموارد) (از المنجد ||) جبن ضعف قلب (المنجد (||) ص) رجل نخب؛ مرد بددل، کأنه منتزع الفؤاد (منتهی الارب) (آنندراج) مرد ترسو و جبان و بی دل (منتهی الارب) جبان (المنجد) نَخِب نَخُب (منتهی الارب) ترسوی بی دل که گویی دل او کنده شده است (از اقرب الموارد) ج، نُخُب (|| مص) گائیدن، یا نوعی از گائیدن (منتهی الارب) (آنندراج) جماع کردن (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی ||) گزیدن به دندان (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد) گزیدن مورچه (از المنجد) گزیدن مور (تاج المصادر بیهقی ||) بیرون کشیدن (از منتهی الارب) (آنندراج) (تاج المصادر بیهقی) نزع بیرون کشیدن باز دل شکار را || نخبهء چیزی را برگرفتن (از اقرب الموارد) (از المنجد).