نجیب الدین گلپایگانی

[نَ بُدْ دی نِ گُ یَ] (اِخ) از شاعران قصیده سرای قرن پنجم هجری است وی در خدمت خواجه نظام الملک میزیسته و نایب شرف از « بشروهند » الملک صاحب دیوان خواجه بوده است( 1)، و به روایت حمدالله مستوفی در آخر عهد سلاجقه درگذشته و کتاب منظومات اوست( 2) از احوال این شاعر اطلاع مبسوطی در دست نیست از اشعار اوست: مرا اگرچه چو دامن فکنده ای در پای به هرزه باز ندارم تو را ز دامان دست جمال روی تو را زلف توست دامنگیر وگرنه می بری از آفتاب تابان دست در آرزوی کنار تو خفته ام شبها در آن خیال که یک شب دهی به پیمان دست رسید روز جوانی به پیری و نزدم شبی به دامن وصل تو در شبستان دست منم که بلبل طبعم چو در نوا آید ز لحن خویش بشوید هزاردستان دست دماغ عقل به دیوانگی شود مایل اگر تو سلسلهء زلف را بجنبانی ز سر گرفت جهان با فسانهء من و تو حدیث یوسف مصری و پیر کنعانی حدیث لعل تو میرفت در حدود یمن عقیق را ز حیا سرخ گشت پیشانی هزار یوسف گم گشته را توانی یافت سرآستین جمال خود ار بیفشانی رجوع به تاریخ گزیده ص 626 و تذکرهء هفت اقلیم (اقلیم چهارم) و آتشکدهء آذر ص 212 و نگارستان سخن ص 119 و فهرست کتابخانهء مجلس ص 436 و 2) - تاریخ گزیده ص 826 ) مجمع الفصحا ج 1 ص 634 و روز روشن ص 685 و غزالی نامه ص 305 شود ( 1) - غزالی نامه ص 305.