نجاری سمرقندی

[نَجْ جا یِ سَ مَ قَ] (اِخ) اسعد، ملقب به سعدالدین و متخلص به نجاری از شاعران نیمهء اول قرن ششم هجری است و به روایت نظامی عروضی در چهارمقاله نام او را نجار ساغرجی( 1) نوشته و « اکثر نظم او رباعیات است و در آن شیوه شهرتی دارد » عوفی گوید که از شعرای دربار خضرخان و معاصر با عمعق است از اشعار اوست( 2): دیوانه مرا دو زلف بر بند تو کرد بیگانه مرا ز خویش پیوند تو کرد قصه چه کنم دراز، کوتاه این است ما را به سمرقند سمر، قند تو کرد ای روی دل دلشده جز سوی تو نی تن را دل و جان بجای یک موی تو نی بیچاره دل خون شده را وقت سرشک از دیده گذر باشد و از روی تو نی آن دلبر قصاب ز من باد بحل هرچند که برگرفت و کردم بسمل زلفش چو قناره شد سراسر معلاق آونگ بجای گوشت از وی همه دل رجوع به 140 و لباب الالباب ج 2 ص 383 و احوال و اشعار - چهارمقالهء نظامی عروضی چ قزوینی به کوشش معین، تعلیقات صص 139 رودکی ص 458 شود ( 1) - ساغَرج از قرای سغد است بر پنج فرسنگی سمرقند (معجم البلدان) ( 2) - لباب الالباب ج 2 ص 383.