نبره

[نَ رَ] (ع اِ) میان گو لب بالائین (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) وسط النقره فی ظاهر الشفه (اقرب الموارد) (معجم متن اللغه ||) حرف همزه (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) همزه (از اقرب الموارد) (معجم متن اللغه) (المنجد ||) آماس اندام (منتهی الارب) (آنندراج) آماس و ورم بدن (ناظم الاطباء) ورم بدن (از اقرب الموارد) (معجم متن اللغه) (از المنجد||) جای بلند (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) بلند و برآمده از هر چیزی (منتهی الارب) (از آنندراج) برآمدگی از هر چیزی (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغه ||) آواز گریه و زاری (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغه) (از المنجد ||) آواز بلند مغنی که از آواز پست، صدای خود را بلند کند (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد||) واحد نَبْر (از المنجد) رجوع به نبر شود (|| مص) برداشتن سرودگوی آواز را و بلند کردن آن را از پستی (منتهی الارب) بلند کردن مغنی آواز را از پستی (از معجم متن اللغه) (از المنجد ||) بلند کردن ناطق صدای خود را (از اقرب الموارد).