ناورد

[وَ] (اِ) نورد نبرد (حاشیهء برهان قاطع چ معین) جنگ (برهان قاطع) (جهانگیری) (انجمن آرا) (فرهنگ نظام) (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) (غیاث اللغات) (اوبهی) (فرهنگ اسدی) (ناظم الاطباء) (فرهنگ رشیدی) جدال (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (جهانگیری) (انجمن آرا) (فرهنگ رشیدی) نبرد (فرهنگ اسدی) آورد جنگ کردن به مبارزت (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) جدل تاختن (غیاث اللغات) رزم مبارزت (اوبهی) نبرد جنگ دو کس یا دو لشکر آورد (از فرهنگ اسدی) حرب کارزار پرخاش فرخاش وغا هیجا ستیز : برون آمد و رای ناورد کرد برآورد بر چهرهء ماه گردفردوسی جهان گشت پر گرد آوردجوی ز خون خاست در جای ناورد جوی اسدی زمینی که شد جای ناورد او کند سرمهء دیده مه گرد اواسدی با سینهء من چه کینه گردون را با پشّه عقاب را چه ناورد استخاقانی ناورد محنت است در این تنگنای خاک محنت برای مردم و مردم برای خاک خاقانی یارب که دیومردم این هفت دار حرب در چاردار ملک چه ناورد کرده اندخاقانی پیلبان را ( مثال داد تا او را ریاضت و آداب کر و فر و حرکت و سکون و ناورد و جولان و عطفه و حمله در وی آموزد (سندبادنامه ص 57 چو کرد آن زبانی سیه را زبون نیامد به ناورد او کس بروننظامی که گر جان را جهان چو کالبد خورد چرا با ما کند در خواب ناوردنظامی سخن در صلاح است و تدبیر و خوی نه در اسب و ناورد و چوگان و گوی سعدی به پیکار دشمن دلیران فرست هژبران به ناورد شیران فرستسعدی پدر هر دو را سهمگین مرد یافت طلبکار جولان و ناورد یافتسعدی || رزمگاه (اوبهی) : به گرز و سنان اسب تازی گرفت به ناورد صد گونه بازی گرفتاسدی || گرد گاشتن اسب است چون دایره (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی ||) جولان (بهار عجم) (فرهنگ رشیدی) رفتار بسرعت (فرهنگ رشیدی) : از دویدن بازمانند آهوان چون روز صید اسب را ناورد در صحرای پهناور دهد امیرمعزی همتم رستمی است کز سر دست دیو آز افکند به ناوردیخاقانی ندیده ز تعجیل ناورد او کس از گرد بر گرد او گرد اونظامی نمودی روز و شب چون چرخ ناورد نخوردی و نیاشامیدی از دردنظامی به گنبد درکنند این قوم ناورد برون از گنبد است آواز آن مردنظامی که همتای او در جهان مرد نیست چو اسبش به جولان و ناورد نیست سعدی || رفتار (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) رفتن (هفت پیکر چ وحید دستگردی ص 298 ) : تا بجائی رسیدشان ناورد که بدان جای دل قرار آوردنظامی فرمود به پیر کای جوانمرد زین پیش مرا نماند ناوردنظامی.