نامویه

[یَ / یِ] (ص) زنی را گویند که بغیر از یک شوهر ندیده و به مرد دیگر نرسیده باشد و میان او و شوهرش نهایت الفت و محبت و اتحاد باشد (برهان قاطع)( 1) (از جهانگیری)( 2) (از آنندراج) (از انجمن آرا) زنی که یک شوهر بیش ندیده زن مهربان به شوهر ،« نام » معنی ترکیبی آن منسوب به » : (از ناظم الاطباء) و رجوع به فرهنگ رشیدی و انجمن آرا و آنندراج شود ( 1) - رشیدی گوید که معرب آن ویه (به فتح واو) است، مانند شیرویه، oe = ( شاید از: نام + ویه (پسوند ،« یعنی در آن کار نامدار و نامور گشته زنی را » : سیبویه، مسکویه (از حاشیهء برهان قاطع چ معین) ( 2) - مؤلف فرهنگ نظام در معنی نامویه با نقل از جهانگیری که گویند که جز یک شوی به مرد دیگری نرسیده باشد و میان او و شوی او نهایت محبت و اتحاد بود و آن را به هندی سهاگن گویند، حکیم سنائی فرماید : صولت او در آن صف ناورد زن نامویه برکند از مرد وی می افزاید: در هندی سهاگن زن شوهردار است، شرط دیگری ندارد و لفظ نامویه هم مرکب از نا [ : نه ] و مویه [ : زاری ] است و به معنی زنی که مویه نکرده و شوهردار است و معنی شعر این است که ممدوح در جنگ زن شوهردار را بی شوهر می کند.