نام کردن

[کَ دَ] (مص مرکب) تسمیه (دهار) (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان القرآن) اسما (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) نام دادن نام نهادن نامیدن اسم گذاشتن نام گذاردن : ورا پادشه نام طلحند کرد روان را پر از مهر فرزند کردفردوسی یکی کاخ بد کرده زندانْشْ نام همی زیستند اندر آن شادکامفردوسی جهاندار نامش سیاوخش کرد بدو چرخ گردنده را بخش کردفردوسی نام قضا خرد کن و نام قدر سخن یاد است این سخن ز یکی نامور مرا ناصرخسرو این که می بینی بتانند ای پسر کرد باید نامشان عزی و لاتناصرخسرو هست این سفر فتح و چو آئی ز سفر باز شاهان جهان نام کنندش سفر فتح مسعودسعد و آن را ثبات عزم و حسن قصد نام نکنند (کلیله و دمنه) سلیمانم بباید نام کردن پس آنگاهی پری را رام کردننظامی به عالم هر کجا درد و غمی بود بهم کردند و عشقش نام کردندعراقی لب میگون جانان جام درداد شراب عاشقانش نام کردندعراقی اگر دو گاو به دست آوری و مزرعه ای یکی وزیر و یکی را امیر نام کنیابن یمین کسی کو را تو لیلی کرده ای نام نه آن لیلی است کز من برده آراموحشی || نامزد کردن : چو گشتاسب می خورد برپای خاست چنین گفت کای شاه باداد و راست کنون من یکی بنده ام بر درت پرستندهء افسر و اخترت گر ایدون که هستم ز آزادگان مرا نام کن تاج و تخت کیانفردوسی.