نامزد

[زَ] (ن مف مرکب) (از: نام + زد، زده) (حاشیهء برهان قاطع چ معین) معین مخصوص (آنندراج) (بهار عجم) نامبرده شده و معین گشته برای شغل و عملی مقررشده و نصیب کرده شده (از ناظم الاطباء) تخصیص داده شده : و چون برنشستندی به تماشای چوگان محمد و یوسف به خدمت در پیش امیر مسعود بودندی با حاجبی که نامزد بود (تاریخ بیهقی) و در دل کرده بود که ما را به ری ماند و خراسان و تخت ملک نامزد محمد باشد (تاریخ بیهقی) تاش به زمین آمد و خدمت کرد امیر گفت تا برنشاندندش و اسب سپاه سالار عراق خواستند و شراب دادندش و همچنان مقدمان را که با وی نامزد بودند (تاریخ بیهقی ص 283 ) و آن قوم زندانیان که نامزد یمن بودند مقدمی ایشان و هرزبن به آفرید داشت (فارسنامهء ابن بلخی ص 95 ) از آسمان دو برج به شمسند نامزد هرچند از آن اوست همه ملک آسمان سوزنی آری به درد و داغ سرانند نامزد اینک پلنگ در برص و شیر در جذام خاقانی مملکت اختیار نامزد عشق و تو از دربار خیال پای فروتر گذارخاقانی لشکر غم زآن گشاد آمد دوران او کابلق روز و شب است نامزد ران او خاقانی آنچنانکه در بارگاهی بانگ برآید و گوگوئی درافتد فلان کس نامزد سیاست است (کتاب المعارف) آن نیز همچنان است که بانگ و گوگو میکنند اکنون چون نظر بد کردی گوگوئی است که ترا نامزد عقوبت کردند (کتاب المعارف) - نامزد بودن کسی را؛ به نام او بودن خاص او بودن : از اینجا برخیزید و بدین ولایات که نامزد شما باشد بروید تا ما بازگردیم (تاریخ بیهقی ص 598 ) و تخت ملک نامزد محمد باشد (تاریخ بیهقی ص 215 ||) کسی که برای چیزی که بعد واقع میشود معین شده باشد (فرهنگ نظام ||) پسر یا دختر جوانی که برای زناشوئی با همسر آیندهء خود نام برده و تعیین شده است رجوع به نامزدی و نامزدبازی شود.