نامحرم

[مَ رَ] (ص مرکب) کسی که اذن ندارد در اطاق زن و در حرم داخل گردد (ناظم الاطباء) آنکه از محارم نیست که از بطانه و نزدیکان نباشد بیگانه نسبت به زن یا مرد که شرعاً محرم زن نیست مقابل محرم : ز نامحرم نظر هم دور میدار که از دیگر نظر گردی گرفتارناصرخسرو روزی کسی در پیش او آمد و گفت از زنان و مردان نامحرم دو کس در خانه اند (قصص الانبیاء ص 130 ) دمه بر در کشیده تیغ فولاد سر نامحرمان را داده بر بادنظامی که ز نامحرمان خاک پرست مینماید که شخصی اینجا هستنظامی تا بر آن حورپیکران چو ماه چشم نامحرمی نیابد راهنظامی پسر چون ز دَه برگذشتش سنین ز نامحرمان گو فراتر نشینسعدی که شرمش نیاید ز پیری همی که زد دست در ستر نامحرمیسعدی محتسب گر فاسقان را نهی منکر میکند گو بیا کز روی نامحرم نقاب افکنده ایم سعدی و اگر روا بودی که نامحرمی را چشم بر من افتد من اکنون نقاب برداشتمی (تفسیر خطی سورهء یوسف) منزل تردامنان نبود حریم کوی دوست هرکه نبود پاکدامن در حرم نامحرم است فیضی دکنی || بیگانه (ناظم الاطباء) ناآشنا غریبه : چون توئی محرم مرا در هر دو کون خلق عالم جمله نامحرم به استعطار || بیگانه کسی که بر وی اعتماد نشاید (ناظم الاطباء) ناشایسته نااهل که محرم و رازدار نیست که راز نگه ندارد که شایستهء همدمی و همرازی نیست : عشق در ظاهر حرام است از پی نامحرمان زآنکه هر بیگانه ای شایستهء این نام نیست سنائی من عزیزم مصر حرمت را و این نامحرمان غرزنان برزنند و غرچگان روستاخاقانی همزبانی خویشی و پیوندی است مرد با نامحرمان چون بندی استخاقانی منادی جمع کرده همدمان را برون کرده ز در نامحرمان رانظامی شب از درویش بسته جای تنگش به نامحرم رسید آوای چنگشنظامی آن کز او غافل بود بیگانه ای نامحرم است وآنکه زو فهمی کند دیوانه ای صورتگری است عطار تا در اثباتی تو بس نامحرمی محو شو گر محرمی می بایدتعطار تو نیابی این که بس نامحرمی خاصه هرگز هیچ محرم درنیافتعطار مشکن دلم که حقهء راز نهان تست ترسم که راز در کف نامحرم اوفتدسعدی تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش حافظ مدعی خواست که آید به تماشاگه راز دست غیب آمد و بر سینهء نامحرم زد حافظ پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت با طبیب نامحرم حال درد پنهانیحافظ ما اگر مکتوب ننوشتیم عیب ما مکن در میان راز مشتاقان قلم نامحرم است فیضی.