نامجوی

(نف مرکب) (از: نام + جوی، جوینده) لغهً به معنی جویای نام و شهرت و جاه و مقام (حاشیهء برهان قاطع چ معین) کسی که طالب نام نیک باشد (ناظم الاطباء) نام جوینده طالب آوازه طالب شهرت شهرت طلب جویای نام و آوازه و اشتهار نامدار مشهور : بدان ای نبرده کی نامجوی چو رزم آورد روی گردان به رویدقیقی چنین پاسخ آورد منذر بر اوی که ای پرهنر خسرو نامجویفردوسی فرانک بدو گفت کای نامجوی بگویم ترا هرچه گوئی مگویفردوسی هر آنجا که بد مهتری نامجوی ز گیتی سوی سام بنهاد رویفردوسی نامجوی است و زود یابد کام هرکه را فضل باشد و احسانفرخی به خواسته نشود غره و همی نه شگفت که نامجوی نگردد بخواسته مغرورفرخی بپرسید ملاح را نامجوی که ایدر چه چیز از شگفتی؟ بگویاسدی مه ده یکی پیر بد نامجوی بسی سال پیموده گردون بر اویاسدی اگر خواهد از من شه نامجوی فرستم سرم بر طبق پیش اویاسدی هر کس که چو تو نامجوی باشد بر جاه چو تو نامدار دارد مسعودسعد (دیوان ص 102 ) چو افراسیاب ملک نامجوی چو افراسیاب ملک ( کامکارسوزنی خواهی نهیش نام منوچهر نامجوی خواهی کنیش نام فریبرز نامدار خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص 183 اسکندر نامجوی گیتی کیخسرو کامران دولتخاقانی تو چون نامجوئی ز نانجوی بگسل که جم را به مور اقتدائی نیابیخاقانی چنین گفت کای بانوی نامجوی ز نام آوران جهان برده گوینظامی به زنگی زبان گفتش او را بشوی بپز تا خورد خسرو نامجوینظامی که دریافتم حاتم نامجوی هنرمند و خوش منظر و خوبرویسعدی پسر گفتش ای بابک نامجوی یکی مشکلم را جوابی بگویسعدی بهشتی درخت آورد چون تو بار پسر نامجوی و پدر نامدارسعدی || مردمان بهادر و شجاع را نیز گویند (برهان قاطع) (آنندراج) دلیر شجاع صاحب همت (از ناظم الاطباء) رجوع به شواهد قبلی همین مدخل شود || جویای جاه و مقام (از حاشیهء برهان قاطع چ معین) جاه طلب طالب مقام و منصب رجوع به شواهدی شود که در ذیل معنی نخستین این مدخل آمده است (|| اِ) روز دهم است از سالهای ملکی (برهان قاطع) (آنندراج) نام روز دهم از هر ماه جلالی (ناظم الاطباء).