نام آور

[وَ] (نف مرکب) (از: نام + آور، آورنده) (حاشیهء برهان قاطع چ معین) خداوند نام و آوازه را گویند چه در نیکی و چه در بدی (برهان قاطع) خداوند نام و آوازه نماور نام دار نامبرده (انجمن آرا) (آنندراج) کسی که از جهت دلیری یا علم یا صنعت مشهور شده باشد (فرهنگ نظام) مشهور معروف نامدار مشهور به سرافرازی (از ناظم الاطباء) نامبردار بنام بانام نامی اسمی مشهور معروف شهیر شهره سرشناس نامدار خداوند نام : مر او را ستودند یک یک مهان بزرگان و نام آوران جهانفردوسی که پیوند شاه است و همزاد اوی سواری است نام آور و جنگجویفردوسی ز گردان جنگی و نام آوران چو بهرام و چون زنگهء شاورانفردوسی ای بلنداختر نام آور تا چند به کاخ سوی باغ آی که آمد گه نوروز فراز منوچهری بزرگوارا نام آورا خداوندا حدیث خواهم کردن به تو یکی نبوی منوچهری یکی نامداری که با نام وی شدستند بی نام نام آورانمنوچهری بدادش صد و سی هزار از سران نگهبان لشکرش نام آوراناسدی به طعنه گوید دشمن که کار چون نکنی ز کار گردد مردم بزرگ و نام آور مسعودسعد تا سخن پرور بوی از صاحب رازی بهی چون سخاگستر بوی از حاتم طائی بری گر بدندی هر دو نام آور در این ایام تو از سخا و از سخن پیش تو گشتندی بری سوزنی جهان را باز دیگر شدنشان و صورت و سیما به عدل شاه نام آور جهان عدل شد پیدا ؟ (سندبادنامه ص 15 ) هست نام آوری ز کشور روم زیرکی کو ز سنگ سازد مومنظامی چنین گفت کای بانوی نامجوی ز نام آوران جهان برده گوینظامی ز نام آوران برکشد نام تو نتابد سر از جستن کام تونظامی ز نام آوران گوی دولت ربود که در گنج بخشی نظیرش نبودسعدی که شاه ارچه بر عرصه نام آور است چو ضعف آمد از بیدقی کمتر استسعدی|| پهلوان نامی گرد پهلوان جنگجوی نامدار : نشست از بر رخش و نام آوران کشیدند شمشیر و گرز گرانفردوسی مبادا به گیتی چو تو پهلوان میان بزرگان و نام آورانفردوسی همچنین تا مرد نام آور شدی فارِس میدان و مرد کارزارسعدی مگر بر تو نام آوری حمله کرد نیاوردی از ضعف تاب نبردسعدی و رجوع به شواهدی که در ذیل معنی اول مذکور افتاده شود.