نافر

[فِ] (ع ص) رمنده (منتهی الارب) (غیاث اللغات) (آنندراج) (ناظم الاطباء) مذکر و مؤنث در وی یکسان است (منتهی الارب) که فرار می کند و می رمد و دور می شود (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغه) نفرت کننده (آنندراج) (غیاث اللغات) رمو : یکی را بغایت خوش افتاده بود دگر نافر و سرکش افتاده بودسعدی || ترسنده (ناظم الاطباء ||) شاه نافر؛ گوسپندان پراکنده (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) لغتی است در ناثر: شاه نافر؛ گوسپندی که لاغر شود و چون عطسه کند از بینی وی چیزی بیرون ریزد (از معجم متن اللغه) (از اقرب الموارد) صاحب تاج العروس آرد: شاه نافر؛ لغه فی ناثر و هی التی تهزل فاذا سعلت انتثر من انفها شی ء (تاج العروس) و بدین طریق واضح است که مؤلف منتهی الارب را در ترجمه سهوی رخ داده است و دیگران نیز از وی نقل کرده اند || غالب (منتهی الارب) (آنندراج) (معجم متن اللغه) (اقرب الموارد) چیره شونده حاکم فرمانروا (ناظم الاطباء) غالب در منافره :جوانی خردمند از فنون فضایل حظی داشت وافر و طبعی نافر (گلستان) ج، نَفر، نُفَّر.