ناظم شیرازی

[ظِ مِ] (اِخ) معروف به نظاما از شاعران قرن یازدهم هجری و معاصر با صفویه است، به روایت نصرآبادی به شغل بنائی اشتغال داشته و مدتی سالم تخلص می کرده سپس تخلص ناظم را اختیار کرده است( 1) او راست: خرامش گرچه در هر گام صیدی در کمین دارد نگاهش چون رمیدن توسنی در زیر زین دارد به جوش کینه کی تسخیر دل ها می توان کردن حباب از سینه صافی بحر در زیر نگین دارد * ز بس که بخیهء زخمم به روی کار افتاد به دام افتد اگر رنگ من پریده شود( 2) رجوع به تذکرهء نصرآبادی ص 384 و نگارستان سخن ص 117 و روز روشن ص 677 شود ( 1) - بعد از آن به ناظم قرار تخلص داده با ناظم یزدی بر سر تخلص گفتگو کرده، موزونان گفتند که غزلی طرح کنند هرکدام خوبتر بگویند صاحب تخلص باشند، نظاما به نوعی آن غزل را گفت که 2) - تذکرهء نصرآبادی ص 411 و مؤلف نگارستان سخن آرد: ) ( ناظم یزدی غزل خود را نخواند (از تذکرهء نصرآبادی ص 384 ( ص 116 ) « به بیت الله حاضر گردیده از آنجا رخت به هند کشید ».