ناصرالدین

[صِ رُدْ دی] (اِخ)عبدالرحیم بن طاهر، مکنی به ابواسحاق از دانشمندان قرن هشتم شیرازست مؤلف شدّالازار که خود مجلس درس او را درک کرده و مصاحب و جلیس وی بوده است او را دانشمند و فیلسوف عالی مقامی معرفی می کند که به مال و جاه دنیا التفاتی نداشت و افاضل و فحول دانشمندان در مجلس تدریس وی که سحرگاهان شروع می شد شرکت می کردند و هم او آرد: وی دوست مساکین و متجنب از سلاطین و کثیرالذکر و دائم الفکر و راضی به قضای خدا بود و از تنگدستی و تغیر احوال پروائی » او راست: کتاب المنظومه فی المنطق و غیره وی روز عید فطر سنهء 756 ه ق درگذشت و در جوار مرقد پدرش در « نمی کرد درب فسای شیراز به خاک سپرده شد از اشعار اوست: اذا کنت من شیراز فی رأس فرسخ شممت نسیم الجود من باب دارهم فواها لمن اضحی جوار حریمهم و طوبی لمن امسی قریب جدارهم و نیز رجوع به شدالازار ص 187 و دانشمندان و سخن سرایان فارس شود.