ناصر

[صِ] (اِخ) ابن مهدی بن حمزه، مکنی به ابوالحسن و ملقب به نصیرالدین وزیر الناصرلدین الله عباسی است در همدان متولد شد و ابن مهدی به » در ری پرورش یافت( 1) و سرانجام در بغداد به سال 592 ه ق به وزارت رسید و به روایت مؤلف تجارب السلف سبب آنکه بر عنایت خلیفه اعتماد داشت غلامان بزرگ و مقربان خلیفه را اعتماد نمی کرد و در بعضی اوقات معاش ایشان را منقطع ذهن خلیفه را بر وزیر بشورانیدند تا او را به سال 604 از وزارت معزول ساخت و چون مأموران خلیفه به مصادرهء « می گردانید درجی کاغذ برگرفت و هرچه در ملک او بود از دواب و قماش و غلام و کنیزک و نقد ملک و اسباب بر آنجا » اموالش رفتند نوشت و سبدی جوهر نفیس که وقتی خلیفه به او بخشیده بود آن را هم بنوشت و در آخر ذکر کرد که بنده به خدمت اعلی ازین جمله که در تفصیل است هیچ نداشت این همه از فواضل صدقات امیرالمؤمنین حاصل کرده است و نظر بر آن بود که چون وزارت منصبی بزرگ است تجمل مناسب آن می باید و اکنون به آن جمله هیچ حاجت ندارد و اجازه می خواهد آن را تسلیم خزانه داران 2) و ناصرالدین در )« و معتمدان حضرت کند و زعم بنده آن است که از او گناهی که موجب تلف نفس باشد صادر نشده است جوابش امان نامه ای داد و ناصر پس از آن در سرائی به دارالخلافه مقام گزید و به ناز و نعمت تا آخر عمر در آنجا زیست و به 236 ) (از الاعلام زرکلی - سال 617 درگذشت و در جوار مشهد امام موسی بن جعفر مدفون گشت (از تجارب السلف صص 232 2) - از تجارب السلف ص 335 ) ج 3 ص 1092 ) و نیز رجوع به حبیب السیر ج 1 شود ( 1) - تجارب السلف ص 332.