نازع

[زِ] (ع ص) شتر آرزومند جای باش و چراگاه، مذکر و مؤنث در وی یکسانست (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء): بعیر نازع و ناقه نازع؛ که مشتاق وطن و چراگاه خود باشد (از اقرب الموارد ||) کسی که اشتیاق و آرزوی وطن بر او غلبه کرده باشد (از معجم متن اللغه) مشتاق یار و دیار (از اقرب الموارد) مشتاق و آرزومند چیزی (ناظم الاطباء ||) غریب (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد) (معجم متن اللغه) (ناظم الاطباء) ج، نُزّاع نُزَّع نَزَعَه || شیطان (ناظم الاطباء ||) برکننده و قطع کننده (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) : نازع قنازع نزاع و دافع قناذع یراع گردید (درهء نادره 116 ||) رامی (معجم متن اللغه) ج، نزعه || النازع من الشاه؛ گوسپند گشن خواه (از معجم متن اللغه) ج، نُزَّع نُزُع || النازع من القسی؛ کمان که به هنگام کشیدن آوایی از آن برآید التی لها حنین عندالنزع (از معجم متن اللغه).