نازش

[زِ] (اِمص) نازیدن رجوع به نازیدن شود || نازش و ناز حرکات خوشاینده که معشوقان بر عاشقان کنند (آنندراج ||) امتناع تکبر (ناظم الاطباء) بی دماغی استغناء (از آنندراج) - نازش آوردن؛ ناز کردن : گر او نازش آرد من آرم نیاز مگر گردد از بنده خشنود بازنظامی || فخر (آنندراج) مفخرت (مهذب الاسماء) نازیدن فخر افتخار سرافرازی (ناظم الاطباء) بالش بالیدن مباهات نخوت مفاخره مفاخرت : در همه قریش کسی را فرزندی چون عماره نیست ما را و ترا و همه قریش را بدو نازش است (ترجمهء طبری) به مردی و نیروی بازو مناز که نازش بعلم است و فضل و کرم ناصرخسرو برهمنی که به زنار بود نازش او ز بیم تیغ تو می بگسلد ز تن زنار مسعودسعد چه باشد نازش و نالش به اقبالی و ادباری که تا برهم زنی دیده نه این بینی نه آن بینی سنائی رسم ضعیفان به تو نازش بود رسم تو باید که نوازش بودنظامی || ناز و نوازش تسلا دلنوازی (ناظم الاطباء) : ستمدیده را اوست فریادرس منازید با نازش او به کسفردوسی || جاه و جلال (ناظم الاطباء (||) اِ) مغمز مایهء نازیدن : بدو نازش جان افراسیاب دلش ز آتش مهر او پر ز تابفردوسی همان نامور رستم پیلتن ستون کیان نازش انجمنفردوسی فرستاده بر شاه کرد آفرین که ای نازش تاج و تخت و نگینفردوسی.