نادانی

(حامص مرکب) (از: نادان + ی (حاصل مصدر، اسم معنی) جهل ضد دانائی (حاشیهء ص 2092 برهان چ معین) جهل بی علمی بی اطلاعی بی وقوفی بی شعوری بی عقلی بی هوشی دیوانگی حماقت (ناظم الاطباء) سفاه (دهار) خُرقه خُرق طغامه نعامه جهالت رهق (از منتهی الارب) نابخردی بلاهت نفهمی ابلهی کانائی : ز نادانی آمد گنه کاریم گمانم که دیوانه پنداریمفردوسی بیوفائی کنی و نادان سازی تن خویش نیستی ای بت یکباره بدین نادانی منوچهری کسی ننگ دارد ز آموختن که از ننگ نادانی آگاه نیست امام الدین رافعی کوری تو کنون به وقت نادانی آموختنت کند به حق بیناناصرخسرو به نزد چون تو بی جنسی چه دانائی چه نادانی به دست چون تو نامردی چه نرم آهن چه روهینا سنائی تو به نادانی بچگان را به باد دادی (کلیله و دمنه) غایت نادانی است طلب منفعت خویش (کلیله و دمنه) چو دیدم کاین دبستان راست کلی علم نادانی هر آنچم حفظ جز وی بود شستم ز آب نسیانش خاقانی ندانم سپرساز خاقانیا که نادانی اکسیر دانستن است خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص 582 ) به نادانی در افتادم در این دام به دانائی برون آیم سرانجامنظامی به نادانی خری بردم برین بام به دانائی فرود آرم سرانجامنظامی علم اگر قالبی است گر جانی است هر چه دانی تو به ز نادانی استاوحدی به نادانی ار بندگان سرکشند خداوندگاران قلم درکشندسعدی چو کردی با کلوخ انداز پیکار سر خود را به نادانی شکستیسعدی نیکنامی خواهی ایدل با بدان صحبت مدار خودپسندی جان من برهان نادانی بود حافظ تجاهل؛ خود را به نادانی زدن.