نابوده

[دَ / دِ] (ن مف مرکب) نبوده : فرزند که نه روز بزاید نابوده بهتر (مرزبان نامه) دردا و ندامتا که تا چشم زدیم نابوده به کام خویش نابوده شدیم خیام (طربخانه ص 243 ) محل نابوده اندر وی محل را ابد همدم در آن وادی ازل راوحشی || مقابل بوده که نیست که هنوز وجود ندارد که موجود نیست که واقع نشده است نیامده : منیژه بدو گفت دل شاددار همه کار نابوده را باددارفردوسی بزرگان چو از باده خرم شدند ز تیمار نابوده بی غم شدندفردوسی چه باید رفته را اندوه خوردن همان نابوده را تیمار بردن(ویس و رامین) آفریدگار عالم اسرار است که کارهای نابوده را بداند (تاریخ بیهقی) و آنچه نابوده نافزوده بود نافزوده چگونه فرساید؟ناصرخسرو رای او را همی قضا راند کش ز نابوده ها خبر باشدمسعودسعد چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید خوش باش و غم بوده و نابوده مخورخیام و دل از آن تهمت و ظنت برداشت و آن حادثه را نابوده پنداشت (سندبادنامه ص 93 ) و بیش سخن بی فایده نگوید و نابوده نجوید (سندبادنامه ص 185 ) ای به ازل بوده و نابوده ما وی به ابد مانده و فرسوده مانظامی چه خواهی ز من با چنین بود سست همان گیر نابوده بودم نخستنظامی بر احوال نابوده علمش بصیر به اسرار ناگفته لطفش خبیرسعدی.