نابکاری

[بِ] (حامص مرکب) شرارت فساد بداندیشی (ناظم الاطباء) خباثت بدنیتی بدنهادی بدکاری بدکرداری : من طاهر را شنیده ( بودم در رعونت و نابکاری (تاریخ بیهقی ص 394 ) مردی از ایشان که به ره زدن و نابکاری رود (فارسنامهء ابن بلخی ص 141 ||فحشاء فجور فساد زناکاری فسق فاسقی : ابلیس بمانند آدمی نزدیک ایوب آمد و گفت زن تو نابکاری کرده است او را بگرفتند و مویش ببریدند (قصص ص 138 ) و سبب زوال ملک دیلم نابکاری آن زن بود (فارسنامه) قحبهء پیر از نابکاری چکند که توبه نکند (گلستان ||) به کار نیامدن به درد کاری نخوردن بیکارگی بطالت : بوسهل گفت من چه مرد این کارم که جز نابکاری را نشایم (تاریخ بیهقی ص 145 ) جز از بهر علمت نبستند لیکن تو از نابکاریت مشغول کاریناصرخسرو هش دار که عالم سرای کار است مشغول چه باشی به نابکاریناصرخسرو.