نابایست

[یِ] (ص مرکب) نالایق نامناسب (ناظم الاطباء) که بایسته نیست که سزاوار نیست که درخور نیست: جَبْهْ؛ نابایست آوردن بر کسی (از منتهی الارب ||) غیرضروری لاضروری (یادداشت مؤلف) آنچه نباید که لازم و ضروری نیست نابجا: تفریط؛ دور کردن نابایست از کسی امصال؛ تباه کردن و به نابایست خرج کردن مال را غضب مُطِر؛ خشم ناجایگاه خشم نابایست (منتهی الارب ||) حرام (منتهی الارب) غیر جایز خلاف شرع ناروا (ناظم الاطباء): طَلخَثَه؛ به امر نابایست آلودن (منتهی الارب) : و خدای را بر معصیت و نابایست نخوانی تا هلاک شوی (ترجمهء طبری) منزه داری این اندامها را از فجور و ناشایست و نابایست (قابوسنامه ||) مکروه (منتهی الارب): وَذء؛ سخن نابایست و مکروه (منتهی الارب) نادلپسند : ز آن عمامهء زفت نابایست او ماند یک گز کهنه اندردست اومولوی (|| اِ مرکب) کراهت ناخوشایندی نادلپسندی خلاف میل بدون میل : و طعام اگر چه آرزو نباشد بر نابایست اندکی بباید خورد (ذخیرهء خوارزمشاهی).